André Kuipers

André Kuipers is terug op aarde. Vanmorgen zaten we te kijken naar een blauwe lucht met één wolk. Daar ergens, in Kazachstan, zou het moeten gebeuren. Een capsule aan een parachute. Gewoon, zoals het hoort. Aan een parachute. Niet zoals een Space Shuttle landt.
In 1969 zat ik op mijn verjaardag diep in de nacht te kijken naar een wazig poppetje die op de maan liep. Een paar dagen later landde de Apollo 11-capsule ergens in een oceaan. Snel kwamen er bootjes omheen en nog sneller gingen de astronauten weg.
Hoe anders was het vandaag. Een enorme parachute met een capsule eronder kwam rap naar beneden. Nog in de lucht was er een helicopter vlakbij. Op de grond krioelden al snel een heleboel Russen eromheen. Een ingenieus apparaat met twee trappen en een glijbaan werd over de capsule heen gezet en al snel werden de astronauten eruit gevist. Daarna zag je alles op tv zoals het echt gebeurde. Niets snel, gewoon openheid.
Chauvinist als we zijn vonden we André de meest fitte. Hij zat zelfs al snel met zijn vrouw te bellen! Het was mooie televisie op de zondagochtend, gelukkig vanaf half tien!

Nico Dijkshoorn

"...De uitgeverij heeft  in het Chinees-Indisch restaurant New San Kong op het Stadionplein een aparte eetzaal gehuurd. Er zullen kleine hapjes worden geserveerd. Ik ben in mijn nopjes met de locatie. Het Stadionplein is een fijn plein. Er staat een Febo die ik vaak met mijn vader bezocht voordat we naar een wedstrijd van FC Amsterdam gingen..."
Nico Dijkshoorn rekent in "Nooit ziek geweest" genadeloos af met zijn overheersende vader, die nu zwaar dement zit te zijn. Alles ademt herinneringen, waarvan het Stadionplein één van de weinige goede is.
Ik kwam vaak bij die Febo.
Met vrienden als we voor een rijksdaalder naar een wedstrijd van FC Amsterdam gingen. Wie herinnert zich niet de voorhoede Gerard van der Lem, Nico Jansen en Tjeerd Meijer? Daarachter liepen ergens Frits Flinkevleugel, Jan Fransz, Frank Kramer en op doel stond Jan Jongbloed.
Febo werd ook aangedaan als ik met een andere vriend ging vissen in het verderop gelegen Nieuwe Meer. Ik weet nu nog niet of het om het vissen ging of om die grillburger en saté-kroket.
Ook zat ik vlakbij op school: de Bouman-academie. Laat ik daar verder maar niets over schrijven. Als we op vrijdagmiddag gingen biljarten bij het café Fred van Dijk, moesten we eerst even stoppen bij de Febo.
Een tijd geleden stond er in de krant dat de Febo op het Stadionplein zou verdwijnen. Een schande! Febo hoort net zo op het Stadionplein als de Citroëngarage en het Olympisch Stadion zelf.
Als die Febo weggaat, gaan herinneringen weg. Zowel van Nico Dijkshoorn als van mij. En zeg nou eerlijk: zijn er meer redenen nodig om die Febo er voor altijd te laten staan?

De aap in ons

"Op 16 augustus 1996 viel een jongetje van drie jaar zes meter en eindigde in het primatenverblijf van de Brookfield Zoo in Chicago. Een acht jaar oude gorilla, Binti Jua, reageerde onmiddelijk. Ze nam de jongen in haar armen en bracht hem in veiligheid. Ze ging op een boomstam in een een stroompje ziten en wiegde de jongen op haar schoot, terwijl ze hem een paar keer zachtjes op zijn rug klopte, voordat ze hem naar het wachtende dierentuinpersoneel bracht."
"Het is niet ongebruikelijk dat een klimmende jonge aap uit een boom valt en het op een schreeuwen zet. Die zal onmiddelijk omringd worden door anderen die hem in hun armen nemen en hem wiegen. Dat is precies de reactie die Binti Jua vertoonde ten aanzien van het jongetje in de Brookfield Zoo. Als een volwassene een gevecht met een rivaal verliest en in zijn eentje schreeuwend in een boom zit, zullen anderen naar hem toe klimmen om hem aan te raken en te kalmeren. Troost is een van de meest voorkomende reacties bij mensapen."

In het boek "De aap in ons" legt de primatoloog Frans de Waal uit waarom we zijn wie we zijn. Het gedrag van chimpansees en bonobo's komt veel meer overeen met ons gedrag dan wij denken. En dat komt niet omdat we vam hen afstammen, maar omdat we waarschijnlijk dezelfde vooruders hebben. Frans de Waal trekt prachtige lijnen tussen de mensapen en de mens. Dus als u iets over uzelf wilt leren, ga naar de dierentuin en kijk!

Anthony and The Johnsons

Ontroerend mooi was  het optreden van Anthony, dit keer zonder The Johnsons maar met het Metropole-orkest, dinsdagavond in het Concertgebouw.
Rond kwart over acht kwam hij op: kwetsbaar als altijd; gehuld in iets van kleding met een doek om zich heen. Als de lichten uitgaan en de muziek het overneemt, onstaat er iets magisch dat niet meer weggaat. Zijn niet te omschrijven stem en zang, het prachtige orkest, zijn speciaal ontworpen laserlicht-begeleiding. Prachtig!
Op gegeven moment zet hij verkeerd in. Even kort overleg met de dirigent, stilte en vervolgens een amusant praatje over wat hem bezighoudt. En passant wordt het orkest overladen met complimenten (en dit wordt wegbezuinigd??), meer dan terecht. Een paar nummers later vergeet hij de tekst. Dat doet niets af aan het slagen van deze avond. Integendeel, het maakt het nog mooier dan dat het al geweest zou zijn.

Naturalis

De Japanse reuzenkrab heeft een rugschild van 35 cm. doorsnee. De spanwijdte van de scharen is meer dan drie meter. Gelukkig hoeft u niet bang te zijn dat u bij het pootje baden (met dit weer???) in Zandvoort gebeten wordt door deze krab. Het is immers de JAPANSE reuzenkrab, die natuurlijk in de wateren rond Japan voorkomt.

De mammoet had een zware schedel met sterke nekspieren nodig om de immense slagtanden te kunnen dragen.

Stier Herman was een gewone stier, maar hij was ook heel bijzonder: hij was het eerste rund ter wereld dat genetisch was gemanipuleerd. Het stukje DNA wat Herman extra had gekregen (in Lelystad!!), zat in alle cellen van zijn lichaam. Door dat extra gen zouden zijn dochters het menselijke eiwit lactoferrine in hun melk kunnen maken. Lactoferrine kan worden gebruikt als medicijn tegen ontstekingen. Omdat het toegevoegde gen bij Herman nog niet goed werkte, produceerden zijn dochters maar heel weinig van het gewenste medicijn.

De reuzenpijlinktvis woog 18 kilo en zijn tentakels waren 1 meter lang. De twee langste ontbreken; die waren wel 7 meter lang. Daarmee is het nog een kleintje; het grootste exemplaar dat is gevonden was 20 meter lang!

Een dagje Naturalis is heel erg leerzaam!

Pesthuis

Men dacht dat de pest werd verspreid door 'bedorven en besmette lucht'. Daarom brandde men in de straten tonnen met pek en soms ook kruiden. De rook moest de besmette lucht verdrijven. Vanaf de 16e eeuw verschijnen er , vanzelfsprekend buiten de stad, zogenoemde pesthuizen, waar pestlijders werden ondergebracht. Een pestmeester droeg een lange jas en een masker dat leek op een pinguïnsnavel. Dit masker was gevuld met kruiden om de kwade dampen tegen te gaan. Veel toegepaste behandelingen bij pestlijders waren zweetkuren, aderlatingen en klisteren en het uitsnijden van pestbuilen. Deze middelen haalden niets uit: het ging immers om een bacterie waar alleen antibiotica tegen geholpen zou hebben. Sterker nog, het uitsnijden van pestbuilen kon ertoe leiden dat anderen besmet raakten omdat in een pestbuil de concentratie pestbacillen het hoogst was.

Hoewel artsen en bestuur machteloos waren, kondigde men wel voortdurend maatregelen af. Deze waren gebaseerd op verkeerde veronderstellingen, maar dat zou pas achteraf blijken. Zo moest in Amsterdam in 1534 aan elk huis waar iemand aan de pest overleden was, zes weken lang een bos stro worden gehangen. Op die manier konden voorbijgangers zien dat in dat huis pest heerste en het huis mijden. In 1602 werden pruimen, spinazie en komkommers verboden,  net als het bewaren van de bladeren van wortels en radijzen, omdat men dacht dat de besmetting daarop het meest hechtte.

Boven de ingang van Naturalis hangt de bovenstaande versiering. De ingang blijkt de ingang van het vroegere Pesthuis van Leiden te zijn.
Om meer te weten over de pest is internet heel handig. Van een bacil verspreid door een rat tot een muisklik is maar vierhonderd jaar.

Mart Smeets

Ik heb een hekel aan het kijken naar schaatsen. Buitengewoon saai om naar mannetjes en vrouwtjes te kijken die rondje na rondje voortglijden.
Ook wielrennen op tv kan mij niet bekoren. Colletje hier, massasprintje daar. Nee, het is aan mij niet besteed.
Wel aan Mart Smeets. Al een miljoen jaar praat hij de beelden van deze sporten aan elkaar. En nog steeds kan het mij niet bekoren. Mag ik zeggen dat dat mag? Ja, dat mag ik zeggen.
Dus wat mij betreft mag Mart stoppen met deze sporten.
Waarom dan toch een stukje over Mart Smeets?
Nou, omdat hij een meer dan goede muziekkeuze heeft. In de VARA-gids heeft hij een column, waarin hij wekelijks een CD bespreekt. Via Mart ben ik er achter gekomen wat een briljante zanger Ray Lamontange is. Alle CD's van deze zanger zijn in mijn bezit en we zijn ook naar twee optredens geweest.
Ook heeft Mart mij attent gemaakt op Israel Nash Gripka en zijn muziek. In Hoorn zagen wij een concert van deze groep. De CD met handtekening koester ik.
En deze week schrijft Mart over Alabama Shakes. Wat een stem!
Dus de muzieksmaak van Mart komt dicht bijn die van mij.
In de keuze van truien ben ik gelukkig anders. Want met elandjes zie je mij nooit lopen!

Maarten van Roozendaal

Aan het bijna einde van een week vol downs and ups zaten we donderdagavond op de eerste rij van de Middenzaal van het theater in Almere.
Maarten van Roozendaal speelde er zijn solovoorstelling"De Gemene Deler".
Het was de vierde voorstelling die we zagen van hem. De eerste was met zijn vrienden, de tweede zonder die vrienden, de derde was met Paul de Munnik en deze laatste was weer zonder zijn vrienden en zonder Paul de Munnik.
En alleen lijkt hij toch op zijn best.
In deze voorstelling stort hij een waslijst van gemiddeldes uit over zijn publiek. Wist u dat de Nederlander gemiddeld 1,59 kind krijgt in het leven? Heeft u er iets aan om dat te weten? Maarten heeft daar eigenlijk niets aan en gaat zijn eigen gang. Hij is geen gemiddelde, maar vooral zichzelf. Met prachtige teksten en met veel gevoel in zijn pianospel (dan weer teder de toetsen beroerdend, dan weer erop beukend) weet hij zijn publiek te boeien en iets mee te geven.
En dat hadden we wel even nodig!


Moeilijke landen

"Laat onder geen enkele omstandigheid merken dat je de hele 3000 kilometer (de laatste 400 kilometer in een rammelende bus) hebt afgelegd om je collectie Afrikaanse houtsnijwerken uit te breiden, en dat je nu voor het eerst een gaaf exemplaar hebt gevonden gemaakt van waternoot. Ook vrij dodelijk is het om je reispartner erbij te roepen en vol bewondering het voorwerp  aan te prijzen: gefeliciteerd, je hebt de prijs zojuist verdubbeld."
"Vertrouw niet op het advies van de verkoper, die zal nog bij een opgezet pandahoofd zweren dat het geen probleem is. ("Deze panda vond ik dood aan de kant van de weg')"
"Neem een metro. Stap ergens uit. Loop wat rond. Neem een bus naar een eindhalte. Eet daar wat. Mijn  vrienden kwamen zo een keer aan het eind van de dag halfdronken terug met een schram, een t-shirt met VODKA, CONNECTING PEOPLE, een boek uit de DDR met termen uit de atoomfysica en met verhalen die ze hun kleinkinderen nog zullen vertellen."

"Universele reisgids voor moeilijke landen" van Jelle Brandt Corstius is een vermakelijk boek dat de moeite waard is om te lezen.

Jackie

Dan leef je al dertig jaar met twee vaders en je tweelingzus. Je moeder (je "baarmoeder") woont in Amerika en ken je niet. Jij bent een carrièrevrouw, die druk, druk, druk is. Fotoreportage hier, restylinkje daar, altijd mobiel bereikbaar. Je zus is een chaoot, die als een hondje achter haar overheersende man aanloopt. Tot zover niets aan de hand. Alles valt te plannen, zelfs de kinderwens van je zus.
Totdat er een bericht komt uit Amerika: je moeder heeft haar been gebroken en moet van het ziekenhuis vervoerd worden naar een revalidatiekliniek. Maar dat komt niet goed uit, want je zit middenin de restyling! Echter, je zus heeft alles al geregeld en daar ga je met je naaldhakken de woestijn van New Mexico in.
Zelfs de tour door New Mexico hangt aan elkaar van voorspelbaarheden; slechts het einde is verrassend.
Het neemt niet weg dat ik me gisteren, op die speciale dag, buitengewoon vermaakt heb bij deze film, waarin Carice van Houten een glansrol speelt. Een leuke film in een schitterend decor!

Oostvaardersplassen

Het was druk in de Oostvaardersplassen vandaag. Allemaal mensen met enorme verrekijkers en fototoestellen met supertelelenzen. Op zoek naar het vogeltje in de lucht dat ze nog nooit gezien hebben.
En om dat vogeltje te spotten heb je groene kleren nodig, legergroen.
Weer andere mensen lopen luid gillend en stampend door dat prachtige natuurgebied en verwachten dan ook nog dieren te zien. Tja, het is geen televisie.
Wij liepen een meer dan mooi rondje door wat voorheen een bos was, maar door de stormen van afgelopen winter nu een platgeslagen bos is geworden. Dat heeft ook z'n charme. Wij zagen van dichtbij drie paarden met één veulen. Wat een schitterend leven hebben de dieren daar toch! Maar aan dat leven komt ooit een eind. En dan dient het dier als eten voor weer andere dieren. Om tenslotte te eindigen als botjes. Die dan weer op de foto genomen worden door iemand zonder telelens, maar wel met een telefoon.

Ons Kamp

"De Indische Buurt was een tamelijk nette arbeidersweijk in Amsterdam-Oost, die in het begin van de twintigste eeuw werd gebouwd. Het stratenpatroon deed denken aan de Transvaalbuurt en ook de woningen kwamen overeen. In de Bankastraat hadden we twee kamers en suite met een tussenkamertje. In het verlengde van de keuken was een kleine uitbouw..... De sfeer in huis was volgens mijn vader een beetje hetzelfde als vroeger bij zijn ouders, behalve dat wij dan niet vastten met Jom Kippoer en dat mijn moeder het niet kon laten zichzelf zo nu en dan te trakteren op gerookte paling, in mijn vaders beleving het meest onkoosjere wat er bestond. Maar op vrijdagavond was er kippensoep en boterkoek, Met Pesach aten we matzes uit een grote doos die oom Jaap verzorgde en vanwege mijn vaders werk bij een joodse bakkerij was de zaterdag onze zondag. Het enige terugkerende 'cultuurconflict' tussen mijn ouders ging over de kerstboom die mijn moeder niet wilde missen, 'omdat het zo naar was voor de kinderen als ze zagen dat alle anderen thuis wel gezellig rond zo'n boom zaten."

Marja Vuijsje heeft een prachtig boek geschreven over haar familie voor, tijdens en na de Tweede Wereldoorlog. 

The Notebook

Gisteravond keken we naar "The Notebook", een film van Nick Cassavetes.
De film speelt  zich af rond de Tweede Wereldoorlog in het Zuidoosten van de Verenogde Staten.
Het verhaal draait om een "onmogelijke liefde" tussen de dochter van rijke ouders en een arbeider in een timmerfabriek.
Natuurlijk gaat in het begin alles goed (vlinders in de buik), maar steken de ouders (met name de moeder)  er een stokje voor. Hoe het afloopt, moet u maar zelf gaan bekijken.
Het verhaal wordt verteld door een oude man aan een oude, dementerende vrouw, die aan het eind natuurlijk de beide hoofdrolspelers blijken te zijn.
Wat ook nog grappig was, is dat het verhaal zich voor een deel afspeelde in bovenstaand landhuis. Dit huis staat vlakbij Charleston en is het huis dat behoort bij de Boone Hall Plantation.Wij waren daar op 21 julie 2009 en hebben daar o.a. bovenstaande foto genomen.
Een leuk detail  voor ons, maar ook zonder dit detail was het een mooie film gebleven.


Beastie Boys

 

Op 27 juli 2010 stonden mijn zoons en ik in de rij van deze achtbaan. Deze achtbaan stond in Universal Studios in Orlando, Florida. We waren nog maar net in het park. Als je op de foto kijkt, zie je links iets rechtop staan. Aan de linkerkant van de staander gaan de karretjes rechtstandig omhoog, om daarna steil naar beneden te gaan.

Behalve het feit dat mijn zonnebril met een grote boog van mijn hoofd vloog, rechtstreeks het struikgewas in, was er nog iets bijzonders aan deze achtbaanrit. Op het moment van instappen kon je kiezen uit acht muzieknummers om je bezig te houden. Ik koos voor "You gotta fight for your right to party" van de Beastie Boys. Ik kon in deze situatie wel wat opzwepends gebruiken.
Eén van de oprichters van de Beastie Boys, Adam Yauch, is overleden.
Dit nummer van hun zal voor mij verbonden blijven met deze achtbaanrit.


Vier mei

In deze dagen is er veel te zien en te lezen over de oorlog en vooral over de verschrikkingen ervan. In De Volkskrant vandaag een prachtig stuk over de kweekschool die naast de creche bij de Hollandse Schouwburg. Honderden kinderen zijn via die school de vrijheid ingeloodst. Duivelse dilemma's: "Iedereen zal begrijpen dat het onmogelijk is om in één dag tachtig kinderen onder te brengen...Hoeveel dan wel? Dan loop je op een middag naar de creche en moet je er nog een paar kinderen uitpikken. Wie? Welke?..."
Of een verhaal van een kind van een NSB-er: "Ook na de bevrijding blijkt dat Henk het leidersprincipe nog niet helemaal heeft afgezworen. In zijn gezin heerst hij als een tiran. Zij  wil is wet.Hij heerst als een tiran."
De mooiste reportage zag ik gisteravond op de EO. Het prograama heette "De Vijfde Dag". Het ging over de moeder van Maurice de Hond. Zij zat in Auschwitz, in blok 10. In blok 10 werden medische experimenten uitgevoerd op Joodse vrouwen met als doel ze onvruchtbaar te maken. In het geval van de moeder van Maurice de Hond is dat dus niet gelukt. Al met al was het een indrukwekkend verhaal.

broodje kroket/croquet

Gisteren waren wij op het strand van Zandvoort. En op het strand moet je vis eten, vind ik. Meestal doen we dat aan de kar bij Zandvoort Zuid.  We zijn vervolgens het strand opgelopen voor een verfrissende wandeling. Aan het eind gingen we even wat drinken bij een strandtent. Lekker achter glas in de volle zon is echt genieten van de vakantie. De meeste mensen dronken daar iets, maar er waren ook enkelen die wat wilden eten. Geen probleem natuurlijk. Maar daar zag ik het vreemdste broodje kroket die ik ooit gezien heb. Het was zo'n lang, dun, hard frans landbroodje met daarop twee kroketten. Hoe je dat naar binnen moest werken, was mij een raadsel.
Ik heb heel wat broodjes kroket voorbij zien komen, maar deze kende ik niet. De bekendste is natuurlijk de zachte witte bol met een kroket erop. Febo is daar goed in. Toen ik nog voetbalde, kon je bij AFC brood met croquet bestellen. Daar kreeg je twee witte boterhammen met een croquet (!) erop, inclusief mes en vork.
Het lekkerste broodje croquet eet je bij eetsalon Van Dobben. Een zachte witte bol met een echte Van Dobben-croquet, die ze in de lengte doorsnijden. Mosterd uit een potje erop en smullen maar!

The Doors in concert

"Dokument" zendt af en toe prachtige documentaires uit. Laatst was er eentje over Tutti Frutti-dorp. Dit gedeelte van Amsterdam Noord is in het begin van de jaren vijftig gebouwd. Er werden kleine en eenvoudige duplex huizen gebouwd. De straatnamen zijn o.a. Meloenenstraat, Mandarijnenstraat, Druivenstraat en ga zo maar door.
De documentaire ging over geluidsoverlast. De huizen zijn zo snel gebouwd en ook zo goedkoop dat er weinig geld was voor geluidsisolatie. Als de buren hard ademen, hoor je het dwars door de muur heen. Het ging over vier huizen, waar men behoorlijk geluidsoverlast had. Hele levens werden ingericht op het luisteren naar de buren. In één geval leidde het zelfs tot een moord.
Men had prachtige manieren om met die geluidsoverlast om te gaan. De een keek de hele nacht televisie, de ander rookte als een schoorsteen. Eén man zette af en toe keihard een LP op, zodat zijn buren weer last hadden van hem.
En zo hoorden we dat er een live LP is van The Doors. Wij zoeken op internet, maar de muziek is alleen op LP verschenen. Amazon.com had nog wel een CD, maar dat is ook zo omslachtig. Helaas. Tot we zaterdag bij onze bibliotheel kwamen. En laat die wel de CD hebben van The Doors in concert. En die is nu in ons bezit.
Met dank aan "Dokument".


Erica

Vandaag waren we in de provincie Drenthe, onze koninginnedag-traditie volgend.
Maar voordat we op de plaats van bestemming waren, wilde ik even naar Erica. In dat dorpje liggen veel van mijn jeugdherinneringen. Mijn oma woonde er.
In de zomervakanties tot mijn, pak 'em beet, negende jaar gingen we daar logeren, in het huis van mijn oma.
Vier weken van de grote stad naar het kleine dorp.
Vier weken ravotten in een grote tuin. Of krekels vangen met Herman, mijn jaarlijkse vakantievriend. Of vissen in het kanaal. Of naar mijn neefjes, mijn tante woonde immers in hetzelfde dorp. Of het bos in, achter de kerk. Of de heg snoeien.
Tussen de middag warm eten en 's avonds brood. Aan het eind van de dag in de kleine kamer op de eerste verdieping met een enorm zware deken over me heen, heerlijk warm was dat. De kersenboom in om kersen te plukken. Of kruisbessen in de lange, lange tuin. Zwemmen in het zwembad dat verging van de steekvliegen.
Op gegeven moment stopte de vakanties. Mijn ouders kochten een vouwcaravan. Vakanties op een camping waren ook niet slecht voor een jongen van tien. Maar de vakanties in Erica waren onvergetelijk.

Menno Buch

'Voor een miljoen vermoord ik iemand.'

'En voor duizend euro?'

'Nee, ik heb principes.'

'En voor tienduizend?'

'Ja, ik denk het wel.'

'En als iemand jouw vader zou vermoorden?'

'Dan zou ik de dader omleggen, want dat pik ik niet.'

'Maar begrijp je dan dat degene die jij vermoordt, ook kinderen heeft en ook gemist wordt?'

'Ja, dat begrijp ik. Maar toch is het anders, want ik heb dat geld nodig.'

Menno Buch geeft op zondagavond een kijkje in het reilen en zeilen van de gevangenis 'Almere Binnen', die staat in Almere Buiten. Prachtige televisie van de man die toch anders bekend stond bij het grote publiek. 

Chapeau!

Passend Onderwijs (2)

"Ton Elias van de VVD is zeer kritisch over de staking. 'Over passend onderwijs wordt veel lariekoek verkocht en tot mijn spijt worden stakende leraren misleid', aldus het Kamerlid. 'Dat er een 'onverantwoorde kaalslag' op til zou zijn is platte demagogische vakbondsnonsens."

Op 6 maart zat ik, samen met 49.999 collega's in de Arena. Wij staakten. Niet voor meer salaris of meer vakantie(!), maar voor het behoud van de zorg voor de zwakkere leerling. Het was één van de grootste onderwijsdemonstraties ooit. Helaas had het geen effect.
Ton Elias, de ietwat corpulente onderwijswoordvoerder van de VVD, vond, zie hierboven, alles maar lariekoek. Die 300 miljoen bezuinigingen waren juist een zegen voor het onderwijs, leek het wel volgens onze krullenbol. Ook de minister, (Ze vindt dat ze niet 'doof en blind' is geweest voor de zorgen die er vanaf de aankondiging leefden over de ingreep.) duwde dezelfde dag het wetsvoorstel door de Tweede Kamer. 5000 Mensen raakten hun baan kwijt, de ontslagbrief hebben ze ws. deze week gekregen.
En dan was er gisteren het bericht dat de hele bezuiniging werd teruggedraaid. "Minister Marja van Bijsterveldt stelt dat het onderwijs meer lucht krijgt door het intrekken van de bezuinigingen." 

Het is goed dat mensen slechte voorstellen terugtrekken, maar leg dan als minister ook uit waarom je eerst voor het ene voorstel was en nu opeens voor het andere voorstel.
Onze bolle Ton heeft overigens nog niets van zich laten horen. Is hij aan het denken of hij  misschien zelf de lariekoek heeft verkocht?