Aan het bijna einde van een week vol downs and ups zaten we donderdagavond op de eerste rij van de Middenzaal van het theater in Almere.
Maarten van Roozendaal speelde er zijn solovoorstelling"De Gemene Deler".
Het was de vierde voorstelling die we zagen van hem. De eerste was met zijn vrienden, de tweede zonder die vrienden, de derde was met Paul de Munnik en deze laatste was weer zonder zijn vrienden en zonder Paul de Munnik.
En alleen lijkt hij toch op zijn best.
In deze voorstelling stort hij een waslijst van gemiddeldes uit over zijn publiek. Wist u dat de Nederlander gemiddeld 1,59 kind krijgt in het leven? Heeft u er iets aan om dat te weten? Maarten heeft daar eigenlijk niets aan en gaat zijn eigen gang. Hij is geen gemiddelde, maar vooral zichzelf. Met prachtige teksten en met veel gevoel in zijn pianospel (dan weer teder de toetsen beroerdend, dan weer erop beukend) weet hij zijn publiek te boeien en iets mee te geven.
En dat hadden we wel even nodig!
"Laat onder geen enkele omstandigheid merken dat je de hele 3000 kilometer (de laatste 400 kilometer in een rammelende bus) hebt afgelegd om je collectie Afrikaanse houtsnijwerken uit te breiden, en dat je nu voor het eerst een gaaf exemplaar hebt gevonden gemaakt van waternoot. Ook vrij dodelijk is het om je reispartner erbij te roepen en vol bewondering het voorwerp aan te prijzen: gefeliciteerd, je hebt de prijs zojuist verdubbeld."
"Vertrouw niet op het advies van de verkoper, die zal nog bij een opgezet pandahoofd zweren dat het geen probleem is. ("Deze panda vond ik dood aan de kant van de weg')"
"Neem een metro. Stap ergens uit. Loop wat rond. Neem een bus naar een eindhalte. Eet daar wat. Mijn vrienden kwamen zo een keer aan het eind van de dag halfdronken terug met een schram, een t-shirt met VODKA, CONNECTING PEOPLE, een boek uit de DDR met termen uit de atoomfysica en met verhalen die ze hun kleinkinderen nog zullen vertellen."
"Universele reisgids voor moeilijke landen" van Jelle Brandt Corstius is een vermakelijk boek dat de moeite waard is om te lezen.
Dan leef je al dertig jaar met twee vaders en je tweelingzus. Je moeder (je "baarmoeder") woont in Amerika en ken je niet. Jij bent een carrièrevrouw, die druk, druk, druk is. Fotoreportage hier, restylinkje daar, altijd mobiel bereikbaar. Je zus is een chaoot, die als een hondje achter haar overheersende man aanloopt. Tot zover niets aan de hand. Alles valt te plannen, zelfs de kinderwens van je zus.
Totdat er een bericht komt uit Amerika: je moeder heeft haar been gebroken en moet van het ziekenhuis vervoerd worden naar een revalidatiekliniek. Maar dat komt niet goed uit, want je zit middenin de restyling! Echter, je zus heeft alles al geregeld en daar ga je met je naaldhakken de woestijn van New Mexico in.
Zelfs de tour door New Mexico hangt aan elkaar van voorspelbaarheden; slechts het einde is verrassend.
Het neemt niet weg dat ik me gisteren, op die speciale dag, buitengewoon vermaakt heb bij deze film, waarin Carice van Houten een glansrol speelt. Een leuke film in een schitterend decor!
Het was druk in de Oostvaardersplassen vandaag. Allemaal mensen met enorme verrekijkers en fototoestellen met supertelelenzen. Op zoek naar het vogeltje in de lucht dat ze nog nooit gezien hebben.
En om dat vogeltje te spotten heb je groene kleren nodig, legergroen.
Weer andere mensen lopen luid gillend en stampend door dat prachtige natuurgebied en verwachten dan ook nog dieren te zien. Tja, het is geen televisie.
Wij liepen een meer dan mooi rondje door wat voorheen een bos was, maar door de stormen van afgelopen winter nu een platgeslagen bos is geworden. Dat heeft ook z'n charme. Wij zagen van dichtbij drie paarden met één veulen. Wat een schitterend leven hebben de dieren daar toch! Maar aan dat leven komt ooit een eind. En dan dient het dier als eten voor weer andere dieren. Om tenslotte te eindigen als botjes. Die dan weer op de foto genomen worden door iemand zonder telelens, maar wel met een telefoon.
"De Indische Buurt was een tamelijk nette arbeidersweijk in Amsterdam-Oost, die in het begin van de twintigste eeuw werd gebouwd. Het stratenpatroon deed denken aan de Transvaalbuurt en ook de woningen kwamen overeen. In de Bankastraat hadden we twee kamers en suite met een tussenkamertje. In het verlengde van de keuken was een kleine uitbouw..... De sfeer in huis was volgens mijn vader een beetje hetzelfde als vroeger bij zijn ouders, behalve dat wij dan niet vastten met Jom Kippoer en dat mijn moeder het niet kon laten zichzelf zo nu en dan te trakteren op gerookte paling, in mijn vaders beleving het meest onkoosjere wat er bestond. Maar op vrijdagavond was er kippensoep en boterkoek, Met Pesach aten we matzes uit een grote doos die oom Jaap verzorgde en vanwege mijn vaders werk bij een joodse bakkerij was de zaterdag onze zondag. Het enige terugkerende 'cultuurconflict' tussen mijn ouders ging over de kerstboom die mijn moeder niet wilde missen, 'omdat het zo naar was voor de kinderen als ze zagen dat alle anderen thuis wel gezellig rond zo'n boom zaten."
Marja Vuijsje heeft een prachtig boek geschreven over haar familie voor, tijdens en na de Tweede Wereldoorlog.
Gisteravond keken we naar "The Notebook", een film van Nick Cassavetes.
De film speelt zich af rond de Tweede Wereldoorlog in het Zuidoosten van de Verenogde Staten.
Het verhaal draait om een "onmogelijke liefde" tussen de dochter van rijke ouders en een arbeider in een timmerfabriek.
Natuurlijk gaat in het begin alles goed (vlinders in de buik), maar steken de ouders (met name de moeder) er een stokje voor. Hoe het afloopt, moet u maar zelf gaan bekijken.
Het verhaal wordt verteld door een oude man aan een oude, dementerende vrouw, die aan het eind natuurlijk de beide hoofdrolspelers blijken te zijn.
Wat ook nog grappig was, is dat het verhaal zich voor een deel afspeelde in bovenstaand landhuis. Dit huis staat vlakbij Charleston en is het huis dat behoort bij de Boone Hall Plantation.Wij waren daar op 21 julie 2009 en hebben daar o.a. bovenstaande foto genomen.
Een leuk detail voor ons, maar ook zonder dit detail was het een mooie film gebleven.
Op 27 juli 2010 stonden mijn zoons en ik in de rij van deze achtbaan. Deze achtbaan stond in Universal Studios in Orlando, Florida. We waren nog maar net in het park. Als je op de foto kijkt, zie je links iets rechtop staan. Aan de linkerkant van de staander gaan de karretjes rechtstandig omhoog, om daarna steil naar beneden te gaan.
Behalve het feit dat mijn zonnebril met een grote boog van mijn hoofd vloog, rechtstreeks het struikgewas in, was er nog iets bijzonders aan deze achtbaanrit. Op het moment van instappen kon je kiezen uit acht muzieknummers om je bezig te houden. Ik koos voor "You gotta fight for your right to party" van de Beastie Boys. Ik kon in deze situatie wel wat opzwepends gebruiken.
Eén van de oprichters van de Beastie Boys, Adam Yauch, is overleden.
Dit nummer van hun zal voor mij verbonden blijven met deze achtbaanrit.
